| تبليغات | X |
خدایا یعنی آن کشاورز روستایی که می گویند رای او سرنوشت انتخابات را تعیین کرده است آیا می داند طرفداران کاندیدای محبوبش در لباس شخصی با کتک زدن جوانان بی دفاع در تهران، جشن پیروزی گرفته اند؟
نه... او هرگز نخواهد دانست، چون اولا کامپیوتر ندارد تا در یوتیوب ببیند که چگونه نیروهای امنیتی با باتوم به جان هموطنانش افتاده اند- درست شبیه صحنه هایی که تلویزیون دروغگویمان همیشه از فلسطین نشان می دهد! - ثانیا مثل ما آن قدر بی کار نیست که در اعتراض به همین بی کاری به خیابان بیاید و کتک بخورد! راستی این جوان ها همان بچه سوسول های سگ باز مرفه بی دردند؟ پس چرا به جای اعتراض به نتیجه انتخابات و در معرض خطر قرار دادن جانشان، بلیت نمی گیرند چند روزی بروند انگلیس؟!
آقای احمدی نژاد! شما مردم را برای من به دو دسته تقسیم کردید: کسانی که به شما رای دادند و کسانی که به شما رای ندادند! دسته اول را دوست ندارم. چون ظرفیت پیروزی - اگر بشود اسم این فرآیند را پیروزی گذاشت - را نداشتند. از همان اول همه ما را فاسد و هر.زه نامیدند تا حالا که همچنان برای سوالاتمان جوابی ندارند و به توهین و تمسخر روی آورده اند. ببینید چه کامنت هایی برای من گذاشته اند! مثل خودتان از یک ماه پیش دنبال جمله ای می گشتند تا در چنین روزی به صورت ما بکوبند، مثل همان مشت هایی که لباس شخصی های شما به دهان مردم می زنند و فیلمش در یوتیوب - که ساعاتی پیش توسط دولت شما ف.ی.ل.تر شد- هست.
دیگر تحمل صدا و سیمای شما را هم ندارم. از خودم می پرسم مجریان این برنامه ها چگونه می توانند جلوی دوربین با لبخند از حضور با شکوه مردمی بگویند که در همان لحظه پشت حصارهای جام جم در حال زد و خورد هستند؟!
این انتخابات، بسیاری از جوانان و اصلاح طلبان را سرخورده کرد. بی گمان تاثیر آن را در اولین انتخابات بعدی خواهید دید، چون حتی من که همیشه به این که مهر تمام انتخابات سال های پیش را در شناسنامه ام دارم افتخار می کردم برای اولین بار به درستی حرف کسانی که انتخابات را تحریم کرده بودند می اندیشم.
تا مدت ها انگیزه نوشتن هم ندارم. صحنه هایی که در این چند روز دیده ام قلبم را چنان می فشارد که طنز نوشتن را ناممکن می سازد. همه جا را به رنگ وبلاگم می بینم. نمی توانم اندیشه هایم را منتشر کنم وقتی با چشم خودم مرگ اندیشه را می بینم.
می دانم که هیچ کدام از این حرف ها برای شما و طرفدارانتان مهم نیست. صندلی قدرت گوارای وجودتان باشد. مار ا که به خیرتان امید نیست، طرفدارانتان را ناامید نکنید!
